سلام یار قدیمی؟

چه می کنی با زندگی؟ اول های راهی یا داری مثل من در جا می زنی؟ همیشه یادم دادند جلو همه چیز واستم ولی کم کم داره از نیروم کاسته می شه... امروز دیگه نتونستم طاقت بیارم امروز یاد قدیما کردم وای که چقدر خوب بودند ولی دیگه بر نمی گردند ... نمی دونم شاید برای فرار از مشکلات رفتم ولی پیش خودم فکر کردم دارم مقابله می کنم شاید کارم درست نباشه و روزی متوجه بشم که خیلی دیر شده ولی حیف که یه دخترم و نمیتونم .... درسته که دیگه پیشت نیستم ولی به خدا همش به فکرتم هر جا که می رم تو هم با من هستی احساس تنهایی نمی کنم چون تو همیشه با من هستی ... یادم میاد این وبلاگ را برای تنهایی های خودت ساخته بودی ولی حالا بر عکس شده ... سر دوراهی عجیبی گیر افتادم امیدوارم بتونم تصمیم درست بگیرم

مواظب خودت باش

بخواب گل شكستني كه شب داره سر ميرسه مهلت عاشقي هامون داره به آخر ميرسه نگاه نكن به آسمون خورشيد خانم رفته ديگه اينجا كسي از قديم ها قصه و شعري نميگه بخواب قشنگ و موندني كه دنيا ديدن نداره كلاي خشك كاغذي كه ديگه چيدن نداره ضريح عشقمون ديگه هيچي كبوتر نداره شب ميره اما تو كوچه تاريكي شو جا ميذاره از خواب مي پره كسي وقتي كه برگا مي ريزند شقايق هاي بي پناه اسير دست و پا ميشن مردم حصار و انتظار بهت تو غبار جاده ها تو اين هجوم بي كسي پروانه بودن اشتباست همدم غصه هاي من زخمي بغض خاطرست اما هنوز همون غبار عاشق پشت پنجرست همش غم و همش غروب يه برج اون صدتا خزون دلم میگیره واسه ی غربت پاک باغچه مون بخواب اي اصالت صحرا كه ديگه تو دنياي ما چراغي روشن نميشه با دست سرد آدما

                                                                                نیاز